Modernizacja Dworca Centralnego

Podstawowym założeniem przedsięwzięcia było przywrócenie architektonicznego wyglądu budynku w możliwie niezmienionym kształcie
z początku lat siedemdziesiątych. Zauważalną zmianą miał być wyważony kontrast pomiędzy starym, częściowo tylko odnowionym otoczeniem, a elementami nowymi, wykonanymi z nowoczesnych materiałów. Dysponując ograniczonym budżetem, dążyliśmy do poprawienia estetyki i wykorzystania w sposób optymalny lepiej zachowanych fragmentów wystroju. Wszystkie zasadnicze elementy nadające się do adaptacji zostały zachowane
i poddane renowacji (w szczególności: posadzki, okładziny kamienne i betonowe tynki
z płukanym żwirem, a także dach hali
i przeszklone elewacje). Najważniejsze dla jakości wnętrz było podniesienie standardu
i estetyki sufitów i oświetlenia. Jasne sufity
i mocniejsze oświetlenie spowodowały

wrażenie przestronności oraz czystości wnętrza. Usunięte zostały narosłe przez lata reklamy
i dobudówki w hali głównej, zmieniające pierwotny kształt przestrzeni oraz powodujące wrażenie ciasnoty i chaosu. Pojawiły się nowe pawilony w hali głównej, elementy wyposażenia, nośniki informacji a także nowe wydzielenia lokali użytkowych w pasażach handlowych. Jednym z najważniejszych celów modernizacji była poprawa dostępności dworca dla osób niepełnosprawnych. W tym celu zamontowano
w holu głównym trzy windy łączące z poziomem +1 oraz udrożniono windowe połączenie z poziomem galerii handlowych i peronów.
Projekt zapoczątkował żywą dyskusję na temat renowacji wartościowych obiektów modernizmu lat 60-tych i 70-tych, wzmagając zainteresowanie mediów i animatorów kultury tą problematyką.


autorzy
Grzegorz Niwiński
Jerzy Porębski

współpraca
Barabara Dobrzyńska
Wojciech Piwowarczyk
Maciej Siczek
Maciej Walczyna
Maciej Wilczek
Karol Langie

klient
PKP S.A.

data
2009–2011

nagroda
European Union Prize for Contemporary Architecture – Mies van der Rohe Award
nominacja, 2013